Monday, 17 October 2016




Those cosmetic drugs, she said, those mood equalizers and antidepressants, they only treat the symptoms of the bigger problem. Every addiction, she said, was just a way to treat this same problem. Drugs or overeating or alcohol or sex, it was all just another way to find peace. To escape what we know. Our education. Our bite of the apple. Language, she said, was just our way to explain away the wonder and the glory of the world. To deconstruct. To dismiss. She said people can't deal with how beautiful the world really is. How it can't be explained and understood.



Choke, Chuck Palahniuk (Chapter 23)

Wednesday, 4 February 2015

Kanga e shtatë qyteteve Rudyard Kipling

http://www.poetrysoup.com/famous/poem/5384/the_song_of_seven_cities


Jam kenë Zot Qytetesh të teprueme.
Shtatë Qytetet vrumbllojshin haraç me m’pague.
Me avanposte t’fildishta e rojtore t’prarueme,
Ku pritë, amazona luftarake t’pamposhtme kishin vue.

E tanë bota ecte e përvuejtun para qyteteve t’mia --
As mbreti, as ushtria nuk i trazuen popujt e mi n’mundime t’veta.
Kurrnjiherë kuajt e qerret nuk u lodhën e mposhtën ndër qytete t’mia.
Kurrnjiherë turma e sundimtar’t nuk dyshuen prej kah vinin plaçkat e veta.

T’fashuem, t’njollosun prej agut n’muzg kryenalt’,
Tuj k’ndue n’të thithun, tanë vendin n’dorë e shtinë.
Megjith’ plaçkitjet që gjindja iu banë, n’mësymje tok ranë
E shpuen kithtaz tymin e betejave, haraçin e kordhave tuj përbaltë.

K’shtu luftuen e qarkulluen vetëm dje, t’miat qytete.
Tash-ma nuk ka kurrnji shenjë tumajsh ku t’miat qytete zunë vend.
U ngjall lumi n’mesnatë e i përlau, t’miat qytete.
U rrafshuen me Atlanditën s’bashku n’përmbytjen që dend.

Shi në kanalet e ngopuna, pshtjellet uji sferik ndër ta,
Mbështeten vërshimet n’vërshime t’rrituna e përfshijnë botën e tyne nga prania;
Derisa përmbytjet t’marrin guxim armëlidhun, t’ndizen përpara e t’mbyten n’to--
T’mbytuna në nji natë, gjindja e shtatë qyteteve t’mia.

Ultsina mes verresh shtrihen themelet e tyne t’braktisuna,
Trar’t, t’cilve iu besuen e plintat mbi t’cilat u ndërtuen--
Sundimtart e mi e thesari i vet e gjindja e tyne, e palinduna,
Me kambt kah dielli, t’shkatrruem, me baltë e llucë t’ndyet, t’abortuem!

Bijat e pallatit që mbajtën gjallë qyetet e mia,
Princeshat e mia gojarta e premtimet e tyne t’majlinduna --
Dhandrrit e rrymës-qershorake janë zhdukë ndër qytete t’mia,
Me virgjneshat e serta shpuese që s’munden m’u lazdrue e me kenë t’dashtuna.

Jam kenë Zot Qytetesh – e kam m’i ndërtu prap’,
Shtatë t’vume mbi shkam’ij, majë tërbimit t’çdo vërshimi.
Nuk kam me pushue, derisa t’i kem mbushë prap’,
Me gjindjen e pamposhtun t’errsinës, me gjak qëndrimi.



Që tinguj trompash pinjollsh t’rivendosin qytetet e mia,
T’pasuna e t’armatosuna mirë, që dhe nji herë t’mundem me i pa
Tanë bota t’lëvizë kadalë kur ecë para qyteteve t’mia,
E kuajt me qerret e tyne t’shpëtojnë nga plaknia!


Përktheu Jeta Deda

Tuesday, 3 February 2015

Londër

http://www.poetrysoup.com/famous/poem/18542/london



 Endem n’për tanë rrug’t e privilegjueme.
Ngat Tamizit me t’patundshmin vërshim
E ndesh nji shenjë në secilën f’tyrë
Shenjat e pafuqisë, shenja t’atij mjerim.

N’britmat e gjithkujt.
N’britmat foshnjore t’frik’s.
N’çdo za; n’çdo mallkim.
Zinxhirë t’farktuem të mendjes ndij

Si qajnë oxhakçinjtë
Çdo kishë e nxime trandet.
Dhe ushtarët e pafat psherëtijnë
Gjak, muresh t’pallatit derdhet

Por ma s’shumti rrugve t’mesnatës
Ndij t’rejat rruspie nën mallkim
Me shpërthime n’lotë t’foshnjave t’sapolinduna
U mbush makina e varrimit t’martesës me ndëshkim

William Blake





Përktheu: Jeta Deda

Monday, 15 December 2014

Vajtimi i bufit t'vocërr

http://numerocinqmagazine.com/2013/09/15/vaclav-havels-little-owl-the-poetics-of-dissidence-david-celone/


Vajton bufi i vocërr i dijes:
“Sa bukur kalbja zhezhitet.”
Korija e pishave lehtas thot’:
“Mjaft tash’, ankohesh kot.”


Nji gjarpën fërsh’llen: “Dashni për harenë e varrezës.”
Nji lule lavde thur:
“Kur shpirtin ambiciet e shujtën?”


 “Hap sytë,” pishat teptisin
“Le t’kutërbojë,” lulet fëshf’risin

“Kurrë mos e ban, bash,”
th’rret gjuha e nanës me ngulm,
“n’mërzinë pararendëse të mugut
ma pak i forti ti ji.”



Pisha qillon: “Arsy'ja kalbet.”
Lulet vikasin: “E buk'ra qelbet.”

Gjarpëri këlthet: “Varrezë parajsë,
e qetë e memece tash’.”

Kurrë s’duhet, un’ kjaj,
n’dobi të tonit vend
nën ngërdheshjet e mugut
t’duhet me rezistue.
Me rr’mue. Me qindrue. Me ngulmue...



- Václav Havel, 1977


Përktheu Jeta Deda

Thursday, 11 December 2014


Majë zgjedhe





nga Sylvia Plath


Bash në kët’ luginë akademish të mshehuna
S’kemi male, por kodra të cungueme që rriten përreth,
Prej Adirondakësh[1] në monadnokë[2] veriorë,
Rrethveti suka shkëmbore hauzesh i drejtohen Everestit.
Der tash, janë ma t’mirat e tufimit në naltësi: prej
Krahasimesh të mbytjeve në thinjat e argjendta
Kthehesh në Konektikat, niveli i ujit
Rrafshohet në fermat Hadli, kryelarta mjaft
Madhështi të ashtuquejtuna ma shumë se kodra.
Blertë, gjithça e blertë, qëndrojnë në nyjat e shpinës s’tyne
Përkundër tonit qiell: janë çka duken jugore
Lart rrugës së kandshme në Mein. Tue drejtpeshue format e tyne
Mes t’nuhatunit të katranit t’dhomave me letër murale all,
Tumojnë freskinë e verës në t’pamen tonë.

Njerëzve të cil’t jetojnë në shtratet e lugajave
Lartësohen peizazhet, breglohen kurrizet e majave, duket
Se asht ba për t’iu ngjitë. Nji logjikë pekuliare
Tu u ngjitë për me zbritë nëse ofiqin e
Fillojmë sikur me qenë ofiqi me t’cilin e mbyllim,
Por duket i qartë shndërrimi i majave që munden me na mbajtë
Në rrugën e kithtë, pavarësisht zhdrejtësisë
Lutu dhe për tokën, për të fundit guriçkë
Xeherorët do të zhvendosen e ngushtojnë konceptin e hapsinës, çmurosin
Horizontet përtej vizionit, derdhin vizionin
Pas horizontesh, tejkalojnë cepat e syve
Për me thëthtue vëllimin. Ne ngjitim shpresat
E një këqyrjeje flegrash të mbylluna rrëpirash,
Mrekullue nga e blerta, nën qiellin e gjelbër-kokërrzue

Në blu. Majat përcaktojnë vetveten si vende
Ku asgjë ma e naltë s’mund të vërehet. Tatëpjetë duket
Se ndiqen nga shigjeta të shpejta e të zeza në gjurmët e tyne
Të lakut të vorbullave ajrore dhe harkut përmes ajrit në çlodhjen
Tonë, që kur asnjë cep gjethesh nuk trazohet nalt
E këtu ngjiten prapë të veshuna n’gjethe. L’kurat e ngjyeme
Hoteli qindravjeçar mban karakatinat e veta
Veranda katërshtegshe, sipër vrojtimesh
Brinj’t e ramë t’anijes e njëherë të shquemes
Hekurudhë kabllore, dëshmitare në ikje
Të kohës, dhe lavdive që ikin me kohën. Një qëndrim vrojtues
Mban gjysa dollarësh për pjerrësitë
E gjendjes së pamjes, i reklamon sodë, i nxjerr në pah pikëpamjet,
Një dritë fekste e pikturonte zgjedhën gri

E pikturon heshtjen e zbehtë qendërzuese të lumit.
Si trëndafila që shpojnë kërmëzën e vet në një pasqyrë. Mizëri
Rrjedhash t’paqëllimta --- krejt vetëm
Pikëzohet çalltisja e këllëfeve valore që veç prangosin, të humbuna
Në rregullin e thjeshtzuem të qiellit -
Perspektivat hyjnore. Vend e pa vend, fushat e largëta udhëhiqen
Prej vijash të blerta dhe lirue prej të gjithash e prej farash
Të kokave të shpargut. Makinat vrapojnë mes rruazash
Të lmueta e shumngjyrshe në rrugët e lidhuna e gjindja shëtit
Drejtpërdrejt përmes gjelbërimit pranveror.
Gjithça asht paqe dhe rregull poshtë. Deri vonë ne
Jetuem nën hijet e papafingove t’nxeta
Dhe kurrë nuk pamë sa freskët mundena me lëvizë. Përnjëherë
Të qamet e bulkthit, një heshtje e naltë i qetëson.




përktheu: Jeta Deda




[1] Malet Adirondak (Adirondack) janë një formacion i pazakontë gjeologjik në lobin verilindor të lartësive njujorkeze në Sh.B.A. (shënime të përkthyesit)
[2] Monadnoku është një lloj inselbergu, shkëmb i kodërzuar e izoluar; mal i vogël që rritet befas nga një nivel me pjerrësi të butë.

Wednesday, 19 November 2014

Francis Steegmuller 
“Apollinaire: Poet Among the Painters”

NY: Farrar, Straus, 1963, f. 89.


N’vizitën e vet t’dytë në Londër, Apollinare bujti tek i njëjti mik shqiptar i tij. Kisha bujtë edhe pak kohë ma parë tek Faïk bég Konitza në Londër, i cili qe martu’ dhe jetonte në Çingford. 

Ishte prandverë e ne shëtitnim nëpër vise e kalonim kohë tue pa njerëzit tue luejtë golf. Pak para se me mbrritë unë, Faïk bég Konitza kishte ble do pula për me pasë vezë t’freskëta; por kur i mori e kishte të pamundun me i hangër. Dhe asht e vërtetë, si mundesh me i hangër vez’t e pulave që i njef personalisht dhe që i ke ushqy’ vetë? Shpejt pulat filluen me hangër vez’t e veta dhe kjo e tronditi randë Faïk bég Konitzën derisa i vërente shpendët e mjerë tue u zmbrapsë; ai nuk i la ma gjatë me dalë prej qymezit t’vocërr, ku prej tash ato kishin nisë me vra e me hangër njana-tjetrën, përveç njanës që mbijetoi dhe e mbajti veten, e vetmueme e fitimtare. Atë e kohë e pata vërejtë. Ishte ba e egër dhe e tërbueme; ndërkaq ish’ nxi dhe kish’ humbë peshë boll, aq sa filloi me u dukë si sorrë; në kohën kur u largova, i kishin ra puplat dhe ishte shnd’rru në nji lloj miu.

Kur erdhi koha e revolucionit turqeli, Faïk bég Konitza planifikoi kthimin n’vend të vet. Por gjanat nuk ndodhën siç ai desh’ dhe kur revolta po përcillej n’Shqipni, ai u nis menjiherë për n’Amerikë...






Thursday, 16 January 2014

Astrit Tzani, "englisht a shqyp"?